Aalmaa

സ്മോക്ക് സ്ക്രീൻ പൊളിറ്റിക്സ്

ഇതാദ്യമായല്ല, അവസാനത്തേതുമല്ല.
NEET പരീക്ഷയുടെ പ്രാധാന്യത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യുകയോ, അതിനുസംഭവിച്ച ക്രമക്കേടുകളെയോ, കാരണക്കാരായവരെയോ ന്യായീകരിക്കുകയോ അല്ല പകരം സമൂഹ വാർത്താ മാധ്യമങ്ങളും നമ്മളും മറന്നുപോവുകയും, അനുവധിച്ചുകൊടുക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു തുടർച്ചയായ രീതിയെ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുകയാണ്. NEET വിവാദത്തെ തുടർന്ന് ഭരണകൂടത്തിലുള്ള വിശ്വാസം നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോഴാണ് ജനങ്ങൾ തെരുവിലിറങ്ങി പ്രതിഷേധം ആരംഭിച്ചത്. ഉത്തരവാദിത്തം ആവശ്യപ്പെട്ടുകൊണ്ട് രാജ്യത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ പ്രതിഷേധങ്ങൾ ഉയർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഇതുമാത്രമല്ല യാഥാർത്ഥ പ്രശ്നങ്ങൾ.

NEET വിവാദത്തിനു ലഭിക്കുന്ന അമിതമായ ശ്രദ്ധ അല്ല പ്രശ്നം, NEET വിവാദം പോലെ തന്നെ ശ്രദ്ധ നൽകേണ്ട പ്രശ്നങ്ങൾ വിവാദത്തിനടിയിൽ മറച്ചുവെക്കുന്നതാണ്. ഒരു വിഷയത്തിന് ലഭിക്കുന്ന അതിരുകടന്ന ശ്രദ്ധയാണ് മറ്റെല്ലാ പ്രധാന വിഷയങ്ങളെയും മറച്ചുവെക്കുന്നത്. അത് യാദൃശ്ചികമാണെന്ന് പറയാനാകില്ല. ഇതാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞ സ്മോക് സ്ക്രീൻ പൊളിറ്റിക്സ്.

28 June മുതൽ ആക്ടിവിസ്റ് സോനം വാങ്‌ചുക് നിരാഹാര സമരം ചെയ്യുന്നു. NEET പരീക്ഷയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കാര്യങ്ങൾക്കു മാത്രമായല്ല അദ്ദേഹം നിരാഹാര സമരം തുടങ്ങിയത് അതിനോടൊപ്പം ലഡാക്കിനു വേണ്ടിയും അവർക്ക് ലഭിക്കേണ്ട ആവശ്യങ്ങൾക്കുവേണ്ടിയും കൂടിയാണ്. നിലവിൽ അത് NEET വിവാദം മാത്രമായൊതുങ്ങി, ഒതുക്കി എന്ന് പറഞ്ഞാലും തെറ്റില്ല. മുഖ്യധാരാ മാധ്യമങ്ങൾ NEET നു ഭൂരിഭാഗം പ്രാധാന്യം കൊടുത്തപ്പോൾ ലഡാക്കിനു കിട്ടിയത് ചില പരാമർശങ്ങൾ മാത്രം.

മാധ്യമങ്ങൾ NEET വിവാദം ഏറ്റുപിടിച്ചതോടുകൂടി ലഡാക്കിന്റെ സംസ്ഥാന പദവി, 6TH schedule ഉൾപ്പെടുത്തൽ, ലഡാക്കിന് പ്രത്യേക പബ്ലിക് സർവീസ് കമ്മീഷൻ, മികച്ച പാർലമെന്ററി പ്രതിനിധിത്വം, ലഡാക്കിന്റെ പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണം തുടങ്ങിയ നിർണായക ആവശ്യങ്ങൾ പൊതുചർച്ചയിൽ നിന്ന് അപ്രത്യക്ഷമായി.സോഷ്യൽ മീഡിയ പോസ്റ്റുകളിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നത് വിദ്യാർത്ഥികളും, സെലിബ്രിറ്റികളും, പോലീസുകാരും, കണ്ണീർവാതകങ്ങളും, പാർട്ടികളും, നേതാക്കന്മാരും… ഇതിനുമുമ്പ് നടന്ന സമരങ്ങളുടെയും, രാഷ്ട്രീയ ഇടപെടലുകളുടെയും പശ്ചാത്തലം നോക്കുമ്പോൾ ഇതൊരിക്കലും ആക്‌സിഡന്റൽ ആണെന്ന് പറയാൻ കഴിയില്ല. മാധ്യമങ്ങളിലും രാഷ്ട്രീയ ചർച്ചകളിലും ആവർത്തിച്ചു കാണുന്ന ഒരു സ്ഥിരം മാതൃകയാണിത്.

ആരും മണിപ്പൂർ മറന്നുകാണില്ല. 2023 മേയ് 3 നാണ് മണിപ്പൂരിൽ വംശീയ സംഘർഷം ആരംഭിച്ചത്. ആദ്യത്തെ 75 ദിവസങ്ങളിൽ ദേശീയ വാർത്താ ചാനലുകൾ പേരിനൊരു റിപ്പോർട്ടിങ് മാത്രമാണ് നടത്തിയത്. രണ്ട് കുക്കി സ്ത്രീകളെ നഗ്നരാക്കി നടത്തിക്കുകയും കൂട്ടബലാത്സംഗം ചെയ്യുകയും ചെയ്ത ദൃശ്യങ്ങൾ വൈറലായതിന് ശേഷമാണ് ദേശീയ മാധ്യമങ്ങൾ ഈ വിഷയങ്ങൾ ഗൗരവത്തോടെ കണ്ടതും സംപ്രേഷണം ചെയ്തുതുടങ്ങിയതും, എന്നാൽ ആ ശ്രദ്ധയ്ക്ക് അധികം ആയുസ്സുണ്ടായില്ല, പ്രതിപക്ഷ യോഗങ്ങളും, പാർലമെന്റിലെ രാഷ്ട്രീയ നാടകങ്ങളും പ്രധാന വാർത്തകളായി മാറി. അന്നും ആളുകൾ നിരത്തിലിറങ്ങി, സമൂഹമാധ്യമങ്ങളിൽ മണിപ്പൂരിന് വേണ്ടി രോഷാകുലരായി, പ്രാർത്ഥിച്ചു, കരഞ്ഞു, നിലവിളിച്ചു. എന്നിട്ടും എപ്പോഴത്തെയും പോലെ മനുഷ്യാവകാശ പ്രതിസന്ധിയെ രാഷ്ട്രീയ നാടകങ്ങൾ മറികടന്നു.

2021 ലെ കർഷക സമരം
2020 സെപ്റ്റംബറിൽ കാർഷിക നിയമങ്ങൾക്കെതിരെ ആയിരക്കണക്കിന് കർഷകർ സമരം ആരംഭിച്ചു. അവരുടെ പ്രധാന ആവശ്യം കുറഞ്ഞ താങ്ങുവിലയ്ക്ക് (MSP) നിയമപരമായ ഉറപ്പ് നൽകുക എന്നതായിരുന്നു. അവർ ഭിക്ഷയല്ല ചോദിച്ചത്. അവർക്ക് വാഗ്ദാനം ചെയ്ത MSP യ്ക്ക് നിയമപരമായ ഉറപ്പായിരുന്നു. ജനുവരിയോടെ സർക്കാരിന് സമ്മർദ്ദം കൂടി വന്നു. പിന്നെന്തുണ്ടായി, ഒരു ടൂൾകിറ്റ് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അതോടെ മാധ്യമ ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ ടൂൾ കിറ്റിലേക്കായി… പിന്നെയത് റെഡ്‌ഫോർട്ടിലെ റിപ്പബ്ലിക്ദിന അക്രമ സംഭവങ്ങളിലേക്കായി അങ്ങനെ കർഷകസമര വാർത്തകൾക്ക് വിരാമമായി. അതിന്റെ ഫലമായി MSP യ്ക്ക് നിയമപരമായ ഉറപ്പ് നൽകണം എന്ന കർഷകരുടെ യഥാർത്ഥ ആവശ്യം പൊതുചർച്ചകളിൽ നിന്ന് അപ്രത്യക്ഷമായി.

അങ്ങനെ എത്രയെത്ര വാർത്തകൾ, എത്രയെത്ര സമരങ്ങൾ, വാഗ്‌ദാനങ്ങൾ… ഇതിലെല്ലാം കാണുന്ന സ്ഥിരമായ ഒരു രീതി ഉണ്ട് , ഒരു പ്രശ്നത്തെ മറയ്ക്കാൻ മറ്റൊരു പ്രശ്നം മറയാക്കി മാറ്റുന്ന രീതി. അതിനെയാണ് നമ്മൾ ഭയപ്പെടേണ്ടത്. ഏതുരീതിയിൽ നോക്കിയാലും മാതൃക ഒരുപോലെയാണ്…

NEET വിവാദം യഥാർത്ഥ പ്രശ്നമാണ്. വലിയ ദുരന്തമാണ്. പക്ഷേ അതോടൊപ്പം അത് ഒരു തികഞ്ഞ പുകമറ കൂടിയാണ്… നമ്മൾ ചോദ്യപേപ്പർ ചോർച്ചയേയും, വിദ്യാഭ്യാസ മന്ത്രിയുടെ രാജിയെകുറിച്ചും മാത്രമാക്കി സമരത്തിന്റെ ഉദ്ദേശലക്ഷ്യങ്ങൾ ചുരുക്കുമ്പോൾ സർക്കാർ മണിപ്പൂർ, ലഡാക്ക്, കർഷകർ, സ്ത്രീ സുരക്ഷാ തുടങ്ങി എണ്ണിയാൽ തീരാത്ത പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് മറുപടി പറയാതെ രക്ഷപ്പെടുകയാണ്… NEET വിവാദത്തിലൂടെ വിദ്യാഭ്യാസ മന്ത്രാലയം സമ്മർദ്ദത്തിലായപ്പോൾ ആഭ്യന്തര മന്ത്രാലയത്തിനും പ്രതിരോധ മന്ത്രാലയത്തിനും നേരെയുള്ള സമ്മർദ്ദം വളരെ കുറവായിരുന്നു. NEET നു മാത്രം പ്രാധാന്യം നൽകിച്ചതിലൂടെ അത്രത്തോളം തന്നെ പ്രാധാന്യം അർഹിക്കുന്ന മറ്റുള്ള കാര്യങ്ങൾക്ക് മറുപടി നൽകാതിരിക്കാനുള്ള വഴിയാണൊരുക്കിയത്.

NEET ന് TRP കിട്ടും. സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ വൈറലാകും. ജനരോഷം ഉയർത്താൻ എളുപ്പമാണ്. ഞാൻ പറയുന്നത് NEET നെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നത് നിർത്തണം എന്നല്ല. മറ്റു വിഷയങ്ങളെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നത് നിർത്തരുത് എന്നാണ്. NEET പരീക്ഷ പരിഷ്കാരം മാത്രം ആവശ്യപ്പെടുന്നതോ, ഇതിനെ ഒരു വിദ്യാഭ്യാസ പ്രശ്നമായി മാത്രം കാണുന്നതോ ശരിയല്ല. സമരം തുടങ്ങുമ്പോൾ ഉന്നയിക്കപ്പെട്ട എല്ലാ വിഷയങ്ങൾക്കും ഒരേസമയം ദേശീയ ശ്രദ്ധ ലഭിക്കണമെന്ന് നാം ആവശ്യപ്പെടണം. NEET പോലുള്ള മറ്റു മത്സര പരീക്ഷകൾക്കും (SSC, UPSC, JEE, State PSCs etc) പ്രാധാന്യം കിട്ടണം, പരീക്ഷ മുതൽ നിയമനം വരെ കൃത്യമായ രീതിയിലാണ് നടക്കുന്നത് എന്ന ഉറപ്പ് വരുത്തണം.

ഒരു സമരത്തെ ഒരു ആവശ്യത്തിലേക്ക് മാത്രം ചുരുക്കുന്നത് ശ്രദ്ധതിരിക്കുന്നതിനും, ഉത്തരവാദിത്തത്തിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞുമാറുന്നതിനും വലിയ അവസരം സൃഷ്ടിക്കും. അതാണ് നമ്മളിപ്പോഴും കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. വീണ്ടും പറയുന്നു ഒരു പ്രതിസന്ധി മറ്റൊരു പ്രതിസന്ധിയെ മറയ്ക്കാൻ അനുവദിക്കരുത്. കാരണം അതുതന്നെയാണ് ഭരണകൂടങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. നമ്മളെ രോഷാകുലരാക്കാനും ശ്രദ്ധ തിരിക്കാനും, അതുവഴി യഥാർത്ഥ പ്രശ്നങ്ങൾ നിശ്ശബ്ദമായി ഒതുക്കാനും, അതും നമ്മളെ കൊണ്ട് തന്നെ വഴിയൊരുക്കുകയും ചെയ്യിക്കുന്നു…

നീതിയാണ് ആവശ്യപ്പെടുന്നതെങ്കിൽ, എല്ലാ വിഷയങ്ങൾക്കും ഒരുപോലെ ശബ്ദമുയർത്തണം. അല്ലെങ്കിൽ, നീതിക്കുവേണ്ടി പോരാടുകയല്ല നമ്മൾ ചെയ്യുന്നത്, നമ്മെ മറക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ദൃശ്യവിരുന്നിന്റെ ഭാഗമാകുകയാണ്.

പറയാതെ, അറിയാതെ….

അങ്ങനെ വീണ്ടും പ്രണയിക്കുന്ന ആളോട് പോയി പറയാൻ കഴിയാത്ത മറ്റൊരു പ്രണയം കൂടി…

കേട്ട് കേട്ട് സ്നേഹം തോന്നിയൊരാൾ… കാണാൻ കൊതിച്ചിരുന്നു. കണ്ടു. കണ്ടപ്പോഴൊക്കെ സ്നേഹത്തേക്കാൾ ആരാധന തോന്നി, ഇഷ്ടക്കേടും തോന്നിയിട്ടുണ്ട്….വഴക്ക് പറഞ്ഞപ്പോൾ ദേഷ്യം തോന്നി പിന്നെ വിഷമവും എന്നിട്ടും എനിക്ക് പ്രണയം തോന്നി….

Platonic Love…

ആദ്യം കണ്ടപ്പോൾ നോക്കിയതല്ലാതെ എന്നോടൊന്ന് സംസാരിച്ചുപോലുമില്ല… “എന്നോടൊന്ന് മിണ്ടിയാലെന്താ?” എന്ന് ചോദിക്കാൻ പലവട്ടം തോന്നി പക്ഷെ കേട്ട് കേട്ട് എനിക്കറിയുന്നപോലെ എന്നെയറിയില്ലല്ലോ? എന്നോട് ഒരുതരത്തിലുമുള്ള സ്നേഹമോ പരിഗണനയോ കാണിക്കേണ്ട ആവശ്യവുമില്ലല്ലോ??

എന്നിട്ടും എന്റെ കണ്ണുകൾ തേടിയത് മുഴുവൻ ആ ഒരാളെയാണ്…

ആദ്യമായി സംസാരിച്ചപ്പോൾ ചുറ്റുമുള്ളതൊന്നും കണ്ടില്ല. ചോദ്യങ്ങൾ തീരാതിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് തോന്നി… എന്റെ നേരെ നീട്ടിയ കൈ കണ്ട് സന്തോഷിക്കണോ, സന്തോഷം കൊണ്ട് വന്ന ആൻക്സൈറ്റിയിൽ തല കറങ്ങി വീഴണോ എന്നറിയാതെ ഒരു നിമിഷം പകച്ച് നിന്നു. തണുപ്പിലും ഹീറ്റർ പോലുള്ള എന്റെ ശരീരം തണുത്തുറഞ്ഞു… മരവിച്ച കൈകൾ കൊണ്ടാണ് ഞാൻ ഷേക് ഹാൻഡ് സ്വീകരിച്ചത്.

വീണ്ടും കാണാമെന്ന ചിന്തയൊക്കെ ഉപേക്ഷിച്ചാണ് ഞാനാ മുറിവിട്ടിറങ്ങിത്… കാണേണ്ട എന്ന് തന്നെ തീരുമാനിച്ചു…. ഒന്നുകൂടെ കണ്ടാൽ, മിണ്ടിയാൽ ടെയ്ലർ സ്വിഫ്റ്റ് പാടിയത് പോലെ

“Oh, my God, look at that face

You look like my next mistake”

എന്ന വരികൾ അർത്ഥവത്താവും എന്നെനിക്കുറപ്പായിരുന്നു.

എന്നിട്ടും വീണ്ടും കാണേണ്ടിയും, മിണ്ടേണ്ടിയും വന്നു…

ആരാധനയും, സ്നേഹവും, സങ്കടവും, മാറി മാറി വന്നു…. കാണുക പോയിട്ട് കേൾക്കുക പോലും വേണ്ട എന്നുപോലും തോന്നി. ഇഷ്ടപ്പെടാതിരിക്കാൻ കാരണങ്ങൾ പലതും കണ്ടുപിടിച്ചു എന്നിട്ടും സ്നേഹം തോന്നുന്നു… ആരാധന മൂത്ത് വട്ടായി എന്നൊക്കെ പറയില്ലേ അതന്നെ….

കാണുമ്പോഴൊക്കെ തിരക്കൊഴിഞ്ഞു സംസാരിക്കണമെന്നും, എന്റെ സ്നേഹം പറയണം എന്നൊക്കെ കരുതിയിരുന്നു… അതിനായി എഴുതിയ കത്തുകളിന്നും ഡയറിക്കുള്ളിൽ ശ്വാസംമുട്ടിക്കിടക്കുന്നുണ്ട്…

അതൊക്കെ കൊടുക്കാനുള്ള സ്നേഹമോ, സൗഹൃദമോ ഞങ്ങൾക്കിടയിലില്ല. അതിലേറെ എന്റെ സ്നേഹവും, പ്രണയവുമൊക്കെ മറ്റൊരർത്ഥത്തിൽ തെറ്റിദ്ധരിക്കപ്പെടുമോ എന്നുള്ള പേടിയുമുണ്ട്.. അതുകൊണ്ട് എല്ലാം എന്റെ കൈയ്യിൽ ഭദ്രം….

അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ Platonic Love ഒക്കെ എങ്ങനെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കും….

ആളുകൾ വിശ്വസിക്കുമോ എനിക്ക് നിങ്ങളുടെ ആത്മാവിനെ തൊട്ടറിഞ്ഞാൽ മതി എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാൽ??

അതുകൊണ്ട് പറയാറില്ല… പറയുകയും ഇല്ല….

എന്റെ സ്നേഹത്തിൽ ഞാൻ തന്നെ പൂക്കുകയും വാടുകയും ചെയ്യട്ടെ.

പറയാതിരിക്കുന്നതിനാൽ മാത്രം ഭംഗികൂടിയ സ്നേഹങ്ങളുടെ പ്രതിഫലനമാണ് ഞാൻ…

പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ മാറ്റ് കുറയുമായിരുന്ന എത്രയെത്ര പ്രണയങ്ങൾക്കാണ് ഞാൻ കാവലിരിക്കുന്നത്….

പ്രണയിക്കപ്പെടുന്നവർ, എന്നെക്കൊണ്ടോ, എന്റെ സ്നേഹം കൊണ്ടോ ബുദ്ധിമുട്ടരുത് എന്ന നിർബന്ധമുള്ളതിനാൽ എന്റെ എല്ലാ പ്രണയങ്ങൾക്കും മുതലും, മുടിവും എന്നിൽ തന്നെയാവാറാണ് പതിവ്….

എന്നെങ്കിലും എന്നിൽ നിന്ന് പ്രണയം തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞാൽ മനസ്സിലാക്കുക, നിങ്ങൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും നൂറുകണക്കിന് സൂചനകൾ ഞാൻ തന്നിരുന്നു…

വായിക്കാൻ ശ്രമിക്കാത്ത നിങ്ങളും, പറയാൻ ശ്രമിക്കാത്ത ഞാനും ഒരേ കഥയുടെ രണ്ടറ്റങ്ങളാണ്. അതുകൊണ്ടാണെന്റെ സ്നേഹം ഇന്നും ഡയറിത്താളുകളിൽ കുടുങ്ങി കിടക്കുന്നത്…

Home

When someone loses their grandmother…
I don’t just feel sad,
I lose my ammachi all over again…

Last day when I watched Asha Bhosle’s
granddaughter Zanai Bhosle grieve…
something inside me went silent.
So than the loss of one my favourite singer
it’s a personal loss to me also….

Because I wasn’t just watching Zanai,
I was looking at my 10 year old self
standing in a world that suddenly felt too empty.

The day my ammachi left
she didn’t go alone…
she took my childhood with her,
my sense of safety,
the only place where love didn’t have conditions.

I remember reading a story as a child
a world where death didn’t exist…
until one mistake cursed everyone to lose
the people they love.

I used to read it again and again,
searching for a loophole…
not to stop death
but just to bring her back.

Because no one has ever loved me like she did.
And maybe that’s why I kept looking for her
in every person I met…
and every time I failed,
it broke me a little more.

Some loves are not meant to be replaced.
They are meant to be remembered…
and missed for a lifetime.

Even now after 21 years,
I wait like a child who refuses
to grow up from that moment…
hoping one day she will knock on my door,
and I will open it to find her there,
smiling like she never left.

I miss the warmth of her hands…
the soft comfort of her presence…
the faint Cuticura smell that felt like home.

And the hardest part…
Realising that kind of love
was a once in a lifetime miracle.

When I lost her,
I didn’t just lose a person
I lost the only place I ever truly belonged.

And somewhere inside me,
that little girl is still waiting…
just for one more hug,
one more moment,
one more chance
to feel at home again.

A hyphen

Each memory I had in my twenties
opened my chest
and searched for what still felt alive—
like it knew where to stab.

All my screams
went unnoticed.

Cuffed trauma found its key,
unleashed the worst,
and devoured my memories.

Should I thank it
or cry—

for eating
what was eating me?

I will never know
until the last hope dies,
until my screams
are noticed.

All that I am feeling is—
a hyphen.

വരികൾക്കിടയിൽ

എന്റെ എഴുത്തുകളിൽ അവിടിവിടെയായി ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന നിന്നെ കണ്ടുപിടിക്കാൻ വരികളെല്ലാം ആവർത്തിച്ചു വായിക്കുമെന്നെനിക്കറിയാം….

കണ്ടിട്ടും മനസ്സിലാകാതെയും, മനസിലായെന്ന് തോന്നിയതൊക്കെ മുഴുമിപ്പിക്കാതെയും നീ കടന്നുപോകും…. വരികൾക്കിടയിൽ ജീവിതത്തിലെന്നപോലെ നീ അനിശ്ചിതമായി തുടരും… ആരെങ്കിലും വരികൾക്കിടയിലെ നിന്നെ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുമ്പോൾ, എന്റെ സ്നേഹം നിന്റെയുള്ളം പൊള്ളിയ്ക്കും…. ഒരു തവണപോലും സ്നേഹംകൊണ്ടെന്നെ തോൽപ്പിക്കാൻ കഴിയാത്തതിനെയോർത്ത് കണ്ണുകൾ നിറയും….

സ്നേഹത്തിന്റെ കണക്കുപുസ്തകം തുറക്കുമ്പോൾ എന്റെ പേരെഴുതിയ താളിൽ മഷി പടർന്നിട്ടുണ്ടാകും…. നിന്നോടുള്ള എന്റെ സ്നേഹം പ്രണയത്തേക്കാൾ എത്രയോ മുകളിലായിരുന്നു എന്ന് നീ തിരിച്ചറിയും…

ആ വേദനയുടെ ആഴം എനിയ്ക്കളക്കാനാകും…വേദനയിൽ മുങ്ങിത്താഴുമ്പോൾ നീയെന്റെ ഉയർത്തെഴുന്നേൽപ്പിന്റെ കഷ്ടതയറിയും…. കണ്ണുനീരാവാൻ കഴിയാതിരുന്ന വേദനകൾ ഗോളമായി മാറി മുള്ളുകളാൽ പൊതിഞ്ഞെന്റെ തൊണ്ടക്കുഴിയിൽ തങ്ങി നിന്നതിന്റെ വേദനയറിയും… എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങിയ വാരിയെല്ലുകൾ, ഞാൻ ചുമന്ന ഭാരം, ചിതറിയ രക്തം എല്ലാം വരികളിൽ തെളിയും… നിനക്ക് മാത്രം വായിച്ചാൽ മനസ്സിലാകുന്ന പോലെ….

നിനക്കെന്നോട് സഹതാപത്തിന് പകരം വാത്സല്യം തോന്നും….. പ്രണയത്തിന് പകരം സ്നേഹം തോന്നും…. നീ ചിരിക്കും…. പറഞ്ഞ കളവുകളോർത്ത്… വാഗ്ദാനങ്ങളോർത്ത്…. എന്നെയോർത്ത്….

പറഞ്ഞിട്ടും, എഴുതിയിട്ടും, വായിച്ചിട്ടും മനസ്സിലാകാതെ പോകുന്ന ചിലതൊക്കെ അങ്ങനെ അവശേഷിക്കും….

A Note

സ്നേഹത്തേക്കാൾ പരിഗണന വേണം…. ആളുകളെ പരിഗണിക്കുന്ന മനുഷ്യരെ ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ടോ? അവരെക്കാൾ ഭംഗിയുള്ള മറ്റൊന്നും ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ല… അവരോളം ബഹുമാനവും മറ്റൊന്നിനോടും തോന്നിയിട്ടുമില്ല… ഞാൻ അധികം കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത, അറിഞ്ഞിട്ടില്ലാത്ത ചുരുക്കി പറഞ്ഞാൽ വംശനാശം സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു കൂട്ടരാണ് ഈ പരിഗണിക്കുന്നവർ… സ്നേഹമുള്ളിടത്തെല്ലാം പരിഗണന കാണാറില്ല… പരിഗണിക്കപ്പെടുന്നതിലൊക്കെ, പരിഗണിക്കപ്പെടുന്നവരിലൊക്കെ സ്നേഹം കുമിഞ്ഞുകൂടുന്നത് ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ട്… ചേർത്തുനിർത്തലിന്റെ ഒരു വകഭേദം… ഒരുകാലമത്രയും ഞാൻ കരുതിയിരുന്നത് സ്നേഹിക്കപ്പെടുന്നതിലാണ് എന്റെ സന്തോഷമെന്നാണ്… അല്ല… പരിഗണിക്കപ്പെടുമ്പോഴാണ് ഞാൻ ഉള്ളു തുറന്ന് ചിരിച്ചിട്ടുള്ളത്… മടികൂടാതെ എന്റെയുള്ളിലെ കുഞ്ഞിനെ പുറത്തുകൊണ്ടുവരാറുള്ളത്, സന്തോഷം കൊണ്ട് കണ്ണുനിറയുന്നതും അപ്പോൾ മാത്രമാണ്… ഏറ്റവും ഭാരം കുറഞ്ഞ എന്തോ ഒന്നായി തോന്നുന്നതും പരിഗണിക്കപ്പെടുമ്പോൾ ആണ്… ചില മനുഷ്യരെങ്ങനെയൊക്കെയാണ് മറ്റൊരാളെ പരിഗണിക്കുന്നത്… എത്ര നിഷ്കളങ്കമായാണ് സ്നേഹിക്കുന്നത്… മറ്റുള്ളവരേക്കാൾ ഒരു മിട്ടായി കൂടുതൽ കൊടുത്തുകൊണ്ട്, ചുറ്റുമുള്ളവരെപോലും മറന്ന് ചേർത്തുനിർത്തികൊണ്ട്, ഒരു സ്നേഹാന്വേഷണം കൊണ്ട്, ഓർമ്മപ്പെടുത്തലുകൾ കൊണ്ട്, അങ്ങനെ എങ്ങനെയൊക്കെയോ പരിഗണനകൾ… പരിഗണനകളില്ലെങ്കിൽ പിന്നെ സ്നേഹമുണ്ടെന്ന് പറയാനാകുമോ… സ്നേഹങ്ങൾ പലപ്പോഴും ആഘോഷങ്ങൾ ആണ് പരിഗണനകൾ ആശ്വാസവും… സ്നേഹമെല്ലാം വലിയ വാക്കുകളായും വാഗ്ദാനങ്ങളായും വരുമ്പോൾ, പരിഗണന ശബ്ദമില്ലാതെ നടക്കും…. കുറവെങ്കിലും ഭൂമിയിൽ പരിഗണിക്കാനറിയുന്ന മനുഷ്യരും ഉണ്ട്… അവരോളം നന്നായി മറ്റാരും സ്നേഹിക്കില്ല… അവരെയാണ് കണ്ടെത്തേണ്ടത്… അവരിലൊരാളാവാനാണ് പഠിക്കേണ്ടത്…. മനുഷ്യൻ മനുഷ്യനോട് ചെയ്യുന്ന ഏറ്റവും നിശ്ശബ്ദമായ നീതിയാണ് പരിഗണന.

To that one Beautiful human who inspired me to write this note: Thank you so much for being inspiring enough to give me the courage to take back one of my beautiful pieces and embrace that part of myself again. I had stopped writing for a while, but I have now started writing again…. especially to people who are less known to me, yet still my favourites. I started with you. Thank you. ❤️

Emotionally Secure People Are Not Afraid of Sincerity

My humans… The ones who came into my life when I was at my worst, my best, my coolest, even my weirdest. They have repeatedly shown me something very simple, yet profound, “emotionally secure people are not afraid of sincerity”.

You heard right. They don’t flinch at honest words… They don’t judge when emotions are expressed without calculation, They receive sincerity the way it should receive. Not as a demand, pressure, but as truth. But I have seen how sincerity is often misunderstood, confused with emotional dependence, boundary violations, or neediness. In those times I have wished things were different.… I have wished people would take sincerity for what it is. I have observed this through others, through myself and through the quiet lens of a third person.

What I understood is that sincerity becomes uncomfortable only to those who struggle to receive care, love, and affection without suspicion, who connect vulnerability with risk, or who have learned often through experience to keep emotional exchanges purely transactional.

A few people have told me that I love and express “too much.” Yet I have never felt it that way. I usually feel the opposite. I feel that I could have said this too, that I should not have missed saying that. I do not feel expression as too much. To me, expression is presence. It is just showing up fully, honestly, and without the quiet regret of unspoken words.

There is a subtle but important difference here. Loving people deeply and expressing it to them freely is not the same as demanding reciprocation. Sincerity does not compel or force… it offers…. It is not about crossing boundaries but it respects them. When sincerity is genuine, especially when it is non toxic, it leaves space for the other person to receive it in their own way… or maybe not at all. That freedom, that space is what makes it healthy.

Human beings are extraordinary, especially those who are emotionally intelligent. These are the people I mean, my people, who can hold honesty without preventiveness, affection without fear, and vulnerability without suspicion. I genuinely wish the world were filled with such people, and everyone could experience the quiet, grounding happiness that comes from spending time with people who see emotional expression not as a threat but as a bridge…

And my people… They mean the world to me. They are the ones with whom joy feels on cloud nine and silence feels safe. I wish everyone were told clearly and often how much they matter, how deeply they are valued and how profoundly their presence shapes another life, without the fear of judgement but with the happiness of celebrating and being celebrated.

Put in the effort.

People notice it.

And people value that.

Let Her Be Light

My whole life, I have been known as the strong one, independent, stubbornly doing everything on my own.

The one who never needed anyone. But I don’t want that for my sister.

I don’t want her strength to trap her until she finally bursts. I don’t want her independence to make her suffer in silence. I don’t want her to carry everything alone when she has the right to share the weight.

I don’t want her kindness to turn into sacrifice at the cost of her own joy. I don’t want her to believe that asking for help makes her a burden. I don’t want her to shrink just to fit into an environment that doesn’t deserve her light.

I don’t want her to fly just because others expect her to, or to fall just because they tell her she must. I don’t want her to know heartbreak so deep it keeps her in bed for years, fighting battles no one else sees.

All I want is for her to be who she wants to be not who society wants, not who our parents want, not even who I want. Whatever and whoever she becomes, I will be her number one cheerleader. My love will never depend on who she turns out to be, only that she is true to herself.

Because if “strength” comes at the cost of her happiness and peace, then I’d rather she be nothing at all than become something defined by the world.

Describe one habit that brings you joy.

Loving people.

Yes, it’s become a habit, one of the most beautiful ones.

Whoever they are, however they are… I just love them as they are.

Not because they did something for me.

Not because they’re “mine.”

But because to love is to feel truly alive.

There’s something magical about how we all grow and glow in love.

No labels. No expectations. Just pure human connection.

Sometimes, we build families without relationships or blood.

And some relationships? They don’t even need names.

Are you my sister? My friend? A classmate? A stranger?

None of that matters.

You are you. And I love you as you are.

This kind of love isn’t for possession, it’s for the happiness it spreads.

In a world where love is often given only for what we receive in return,

I’ve found joy in loving for nothing.

Not for validation. Not for attention.

Just… love. Because it enriches the soul.

This one habit changed me,

my heart, my perspective, and my world.

So if you ask me what brings me joy?

It’s this,

Love yourself.

Love the people around you.

Not because they’re perfect,

but because love itself is.

Too much

”Too much.” That’s what it feels like when I love people.

I feel too deeply. Too intensely. Sometimes I don’t even know why or what makes me love this much.

But I do know this, if I didn’t let even a little of it out, I think I’d suffocate in my own love.

Only recently have I started wondering about the people I love, the ones I’m pouring all this into, just through words.

Are they ready for it? Can they hold this much?

It’s not about whether they deserve love. They do.

But not everyone is used to being loved like this.

Some people are already full. Overflowing.

And that’s okay too.

I think this era of my life is meant for being there for others, in small ways or intense ones.

Somewhere along the way, I forgot to look at what’s happening in my life. But maybe that’s okay, too.

Because so many good people came into it.

People I thought I’d never even get the chance to say “hi” to.

And for me, it’s never about what people are… but who they are.

In that sense, I am so blessed. With the most beautiful human beings on earth.

This era… this light, this warmth…

Feels like the most beautiful time since childhood.

To the women and the men in my life,

Thank you for being the reason for my too much.

You see it. You hold it.

And for that, I am endlessly grateful.